รวมบทกวีสั้น (2019)
บทกวีเหล่านี้มีทั้งเรื่องราวจากจินตนาการ ความเป็นจริง และความน่ารักสดใสในวัยเด็ก ซึ่งทั้งหมดล้วนเป็นเสี้ยวส่วนหนึ่งของจิตวิญญาณ
งั้นขอเรียกมันว่า “บทกวีสั้น ๆ” ไปพลาง ๆ ก่อนแล้วกันนะ
จินตนาการ
《พระจันทร์》
พระจันทร์จาม แล้วดาวนับล้านก็พรั่งพรูออกมาเต็มฟากฟ้า
《ชักโครก》
ปลายประสาทของท้องทะเล
《ไร้ชื่อ》
เหล่านกแหวกว่ายในท้องฟ้า เหล่าปลาโบยบินในมหาสมุทร
《พระอาทิตย์รู้ดี》
พระอาทิตย์รู้ว่าเรากลัวความมืด ดังนั้นพอตกกลางคืน มันก็จะจุด พระจันทร์หนึ่งดวงให้เรา
พระอาทิตย์รู้ว่าเรากลัวความเหงา ดังนั้นทุกครั้งที่มันปรากฏตัว มันก็จะพา เงามาเป็นเพื่อนเรา
《เตียงนอน》
เตียงนอนคือเครื่องเดินทางข้ามกาลเวลา แค่หลับตาลง คุณก็จะได้เดินทางไปสู่อนาคต
《รสชาติของแสงแดด》
อาหารทุกคำที่เรากินเข้าไป แท้จริงแล้วมันคือรสชาติของแสงแดดนั่นเอง
《เตียงนอน》
โลงศพแบบเปิดโล่ง
《ความเผ็ด》
SM ในโลกแห่งอาหาร
《อาหาร》
เพชฌฆาตแห่งความอยากอาหาร
ความไร้เดียงสาในวัยเด็ก
《ความสนุกในวัยเด็ก》 (หนึ่ง)
ข้าพเจ้านึกย้อนไปในวัยเด็ก สามารถเบิกตาจ้องมองพระอาทิตย์ได้ แล้วข้าพเจ้าก็ตาบอด
《ความสนุกในวัยเด็ก》 (สอง)
ข้าพเจ้ามักจะอยู่ที่บริเวณผนังดินที่ขรุขระ หรือตามซอกหญ้าที่ขึ้นรกในกระถางดอกไม้ ย่อตัวลง จ้องมองอย่างตั้งใจและละเอียดลออ ปล่อยจิตใจให้ล่องลอยอยู่ในนั้น แล้วพอข้าพเจ้าลุกขึ้น ก็ล้มลง
《ความสนุกในวัยเด็ก》 (สาม)
ยุงในฤดูร้อนส่งเสียงกระหึ่มราวฟ้าร้อง ไม่ว่าจะนับร้อยหรือนับพันตัว แล้วข้าพเจ้าก็บ้าไปเลย
《ไร้ชื่อ》
คนอย่างฉันที่บางครั้งยังลืมให้อาหารตัวเอง ไม่เหมาะที่จะเลี้ยงสัตว์เล็ก ๆ เลย สัตว์เล็ก ๆ เลี้ยงฉันยังจะดีซะกว่า
《การผจญภัย》 (เรื่องสั้น, โปรดติดตามตอนต่อไป)
สะพายดาบวิเศษหนึ่งเล่ม พกขนมลูกอมสองสามเม็ดในกระเป๋า เดินตามสุนัขตัวน้อยที่กระดิกหางไม่หยุด ก็สามารถออกเดินทางผจญภัยได้แล้ว
หิวก็กินลูกอม กระหายก็ดื่มน้ำพุ พอตกกลางคืนก็หาต้นไม้ใหญ่ ๆ สักต้น ก่อกองไฟใต้ต้นไม้ แล้วนอนใกล้ ๆ กองไฟกับสุนัขตัวน้อย มองดูดวงดาวเต็มท้องฟ้า ฟังเสียงฟืนที่ลุกไหม้ดังเปรี๊ยะปร๊ะ แถมยังมีเสียงกรนฮี่ ๆ ของสุนัขตัวน้อย ไม่นานก็หลับปุ๋ยไปแล้ว
ความเป็นจริง
《ทุกสิ่งเริ่มต้นยาก》
ทุกสิ่งเริ่มต้นยากเสมอ ยกเว้นการมีลูก
《โรคกลัวการเข้าสังคม》
แพ้มนุษย์
《ไปทำงาน》
ขายเลือดอย่างถูกกฎหมาย
《เงินบำนาญ》
เลือดของคนหนุ่มสาว
《สังคมนิยม》
การบริจาคเลือดภาคบังคับ