Hallo 2019

Op Weibo las ik onlangs fantasierijke en ontzettend mooie gedichten. Wat geweldig, dacht ik, zo kun je poëzie dus ook benaderen! Dat wil ik leren!

Op Twitter stuitte ik op het werk van een jonge Japanse kunstenaar. De beelden, de emotie, de verbeeldingskracht – alles was zó adembenemend. Ik wil ook proberen de beelden die ik in mijn hoofd heb, tot uiting te brengen!

Toen ik laatst Star Trek keek, ontdekte ik het Klingon. Dit is een taal die speciaal door de makers voor de aliens in de serie is bedacht, en ze boden zelfs Klingon-ondertitels aan. Er zijn al meer dan 250.000 Klingon-woordenboeken verkocht, de Google-zoekmachine heeft een Klingon-versie, en Duolingo biedt zelfs cursussen in deze taal. Ik dacht: het is toch te gek voor woorden hoe ver je sciencefiction-merchandise kunt ontwikkelen! Dat wil ik leren!

De afgelopen dagen keek ik naar My Brilliant Friend. Ik was gefascineerd door Lila’s karakter en onder de indruk van hun delicate vriendschap. En wat klinkt Italiaans toch prachtig, dat wil ik leren!

En zo zijn er nog talloze van zulke dingen. Dit is mijn dagelijkse leven: om de paar maanden gaat er wel een nieuwe wereld voor me open.

Hoewel ik het grootste deel van de tijd alleen doorbreng, voel ik me absoluut niet verveeld of eenzaam. Er zijn namelijk zóveel interessante dingen te ontdekken. Ik ben nieuwsgierig naar alles wat ik niet ken, wil het proberen, het begrijpen, en alles leren wat ik ‘cool’ vind.

Natuurlijk is mijn definitie van ‘cool’ een beetje anders dan die van de meeste mensen. Ik vind alles cool wat ik zelf interessant vind. Zo vind ik mensen die veel lezen cool, en mensen die gedichten schrijven. Mensen die mooie schilderijen kunnen maken, die prachtige foto’s schieten, die geweldige films en series produceren, die veel goede software schrijven, die met vernieuwende ideeën komen, die hun gedachten vrijuit durven te uiten, en die autoriteit durven uit te dagen – dat zijn allemaal coole mensen. Misschien denken anderen er niet zo over, maar ik vind mezelf ook best cool.

Toen ik begon met studeren aan de universiteit, was ik ook vol enthousiasme. Maar gaandeweg, onder invloed van de omgeving, de docenten die hun stof letterlijk voorlazen en allerlei zinloze regeltjes, ebde mijn enthousiasme langzaam weg.

Ik kan met een gerust hart zeggen dat gewone universiteiten in China plekken zijn waar de nieuwsgierigheid en leergierigheid van studenten worden verstikt. Dat is geen onderwijs, maar slechts een andere plek om te blijven managen. Toen ik zag hoe de zogenaamde topuniversiteiten in China reageerden op incidenten zoals het Shenyang-incident aan het begin van het jaar, en hoe de Peking Universiteit studenten onderdrukte die opkwamen voor de rechten van arbeiders en de Marxistenclub verbood, dacht ik: ha, die zogenaamde prestigieuze scholen zijn ook niet meer dan dat, net zo verstikkend. Toen vrijheid, die juist op een universiteitscampus zou moeten worden gepromoot, niet langer werd toegestaan, was ik al enorm teleurgesteld in dit soort instellingen.

In de maanden na mijn afstuderen, met voldoende tijd om mezelf onder ogen te zien, vond ik mezelf geleidelijk weer terug. Ik herontdekte mijn oorspronkelijke nieuwsgierigheid, mijn passie voor het onbekende, mijn drang om te ontdekken en de motivatie om te proberen. Ik wil een grotere wereld zien en mezelf uiten.

Af en toe schrijf ik wat; 80% om mezelf uit te drukken, 20% om te communiceren. Niet om origineel of uniek te zijn, maar omdat sommige ideeën, als ik ze niet opschrijf, dagen, wekenlang in mijn hoofd blijven hangen en niet verdwijnen. Ik wil wel communiceren, maar ben tegelijkertijd bang voor communicatie, bang dat ik niet weet hoe ik moet reageren.

Ik geloof dat zelfexpressie niet gebonden hoeft te zijn aan één specifieke vorm. Soms gebruik ik woorden, soms schilderen, soms fotografie. Ik probeer ook gedichten en code te schrijven, en in de toekomst zal ik misschien ook korte video’s maken. Ik wil gewoon de meest geschikte manier vinden om me te uiten, de manier die mijn innerlijke gedachten het beste overbrengt. Het hoeft niet door veel mensen gezien te worden, maar ik hoop wel dat er tenminste een paar kijkers zijn.

Als kind kreeg ik nooit hoge cijfers voor opstellen en ik heb nooit leren tekenen. Ik ben net begonnen met fotografie, maar ik ben helemaal niet bang om het te proberen, niet bang om uitgelachen te worden. Mijn doel is namelijk meer om mezelf uit te drukken dan om te presteren. Eerlijk gezegd, voor iemand zoals ik, die niemand opvalt als ik niets zeg, iemand met een extreem lage aanwezigheid, is het al een prestatie om überhaupt gezien te worden. En juist omdat mijn aanwezigheid zo laag is, zonder uitblinkend talent of uiterlijk, zonder een heleboel vrienden en onafwijsbare feestjes, en zonder overbodige aandacht, heb ik meer vrijheid gekregen dan anderen: de vrijheid om te handelen en te denken.

Ik koop mijn eigen VPS en zet een VPN op, zodat ik een grotere en spannendere wereld kan zien. Ik volg tutorials om een blog op te zetten, voeg kleine functies toe en bouw een afbeeldingenhost, zodat ik kan schrijven wat ik wil, zonder me zorgen te hoeven maken over gevoelige woorden of dat mijn posts worden verwijderd of mijn account wordt geblokkeerd. Ik studeer data science en machine learning, en bereid me voor om programmeur in de data-richting te worden. De computer is een universeel gereedschap; ermee kan ik veel dingen doen die ik voorheen niet kon.

Ik wil weten hoe de wereld werkt, waarom de wereld die we zien er zo uitziet; ik wil weten of buitenaardse wezens echt bestaan en of Elon Musk echt naar Mars zal emigreren. Ik wil weten hoe verschillende culturen zijn ontstaan, hoe verschillende systemen zijn geëvolueerd, welke rol handel precies speelt tussen landen, waarom er oorlogen zijn en hoe de zwarte markt is ontstaan. Waarom de positie van vrouwen in de meeste historische perioden zwak was en ze vaak werden onderdrukt. Ik wil weten waarom mensen emoties ervaren – vreugde, woede, verdriet, blijdschap – en of persoonlijkheid meer door aanleg of door omgevingsfactoren wordt bepaald. Welke mysteries genen bevatten, waarom er huwelijken zijn en of het huwelijkssysteem wel redelijk is. Waarom er zoveel seksuele oriëntaties zijn, en wat Foucault precies in zijn boeken heeft geschreven…

Door nieuwsgierigheid, door de drang om te weten, dit is mijn drijfveer om te leven. Daarom wil ik zo lang mogelijk leven, zodat ik zoveel mogelijk te weten kan komen.

Ik ben wanhopig over de maatschappij. Elke dag lees ik het sociale nieuws, en behalve verdriet en woede weet ik niet wat ik nog meer kan doen. Waarom worden nog zoveel mensen onredelijk onderdrukt? Waarom hebben zij hun gerechtigheid nog niet gekregen? Waarom kan de mensheid zo kwaadaardig zijn? Waarom kunnen ze menselijk bloed drinken alsof het de normaalste zaak van de wereld is? Waarom vervloeken degenen wier bloed wordt gedronken, de mensen die geen bloed willen drinken en anderen oproepen om dat ook niet te doen? Waarom zijn de geregeerden getraind om altijd vanuit het perspectief van de heersers te denken? Ik ben verdrietig, ik ben boos, en ik wil nog steeds de antwoorden op deze vragen weten.

De mensheid is een verzameling van tegenstrijdigheden. Ik ben wanhopig over de maatschappij, maar kan nog steeds vol passie zijn voor het leven en de wereld. Dit is mijn manier om mijn ziel levend te houden in deze uitzichtloze omgeving.

Het internet is mijn ogen en mijn benen. Het kan me brengen naar plaatsen waar ik voorlopig niet kan komen, het laat me mensen zien die schitteren in alle hoeken van de wereld, en het stelt me in staat om verschillende culturen te ervaren en de botsing van verschillende standpunten te voelen.

Tot ziens 2018, Hallo 2019. In het nieuwe jaar hoop ik ook te blijven leven op de manier die ik zelf prettig vind.

{% centerquote %} We vrezen alleen het onbekende. Hoe meer we weten, hoe minder we vrezen. by Lila uit My Brilliant Friend {% endcenterquote %}