Mijn visie op het verbod van 'Devotion'

Noot: Graag een rationele discussie. Het Red Candle-team heeft al excuses aangeboden voor deze controverse. Ik wil nu proberen de gebeurtenis zelf te bespreken en er wat gedachten over te delen.

Allereerst, wat is er gebeurd?

‘Devotion’ is het nieuwste spel van het Taiwanese Red Candle-team. Twee dagen na de release kwam aan het licht dat een zegel in het spel vermoedelijk beledigingen bevatte aan het adres van een staatsleider. Het team bood onmiddellijk excuses aan en verving het betreffende materiaal. Binnen korte tijd escaleerde de publieke opinie echter: van de zegel ging men over tot de veronderstelling dat het hele spel China beledigde. Dit leidde tot een algemene boycot; veel kopers van het spel stormden naar Steam om hun geld terug te vragen en massaal slechte recensies te plaatsen. Uiteindelijk werd het spel binnen één dag op alle Chinese online platforms verbannen, en Steam haalde het spel ook van de Chinese markt.

Heeft het Red Candle-team verantwoordelijkheid voor deze controverse?

Jazeker, er is een zekere verantwoordelijkheid. Immers, als die afbeelding er niet was geweest, zou er niets van dit alles zijn gebeurd.

Heeft het Red Candle-team een fout gemaakt?

Ik geloof van niet. Het bespotten van staatsleiders is in elke democratie toegestaan, en mensen maken er dagelijks grappen over; het is al lang ingeburgerd. De persoon die het materiaal heeft toegevoegd, heeft er waarschijnlijk niet veel bij nagedacht. In het politieke klimaat van vijf jaar geleden zouden mensen bij het zien van zo’n easter egg elkaar vast lachend hebben aangekeken, het grappig hebben gevonden en er totaal geen punt van hebben gemaakt. Zelfs vandaag de dag zijn er online allerlei grappende memes, artikelen en opmerkingen te vinden. Onze ‘rode lijnen’ worden met de dag strakker getrokken, en Red Candle had geen plicht om te weten waar die grenzen precies liggen. Wat we zouden moeten overdenken, is het systeemprobleem, in plaats van onmiddellijk de pijlen op het ontwikkelteam te richten.

Wat wordt bedoeld met “persoonlijke boodschappen erin verwerken”?

Ik hoorde deze term voor het eerst in de context van het vertalen van werken van anderen. Het verwijst naar een vertaler die opzettelijk zijn eigen interpretatie toevoegt bij het vertalen van andermans werk, soms zelfs de oorspronkelijke betekenis verdraaiend. Maar het hele spel ‘Devotion’ is van origine een creatie van het Red Candle-team; het is volledig ‘persoonlijke inhoud’. Hoe kun je dan spreken van ‘persoonlijke boodschappen erin verwerken’?

Is er sprake van belediging van China?

Het spel bevatte hooguit een easter egg met een zegel. De bewering van China-belediging is puur overinterpretatie, en het ontwikkelteam heeft dit al uitgelegd en excuses aangeboden. Wie een hond wil slaan, vindt altijd wel een stok. Soortgelijke scenario’s deden zich ook voor tijdens de Culturele Revolutie. Inderdaad, het was een tekstrechtbank.

Mensen die het spel als China-beledigend interpreteerden, stelden het als volgt voor: Du Meixin = Een hart gericht op Amerika Lu Gongming = Lu-burger (impliceert burger van het vasteland) Lu Xinshe = Vasteland-hart is een sekte Score 89 verwijst naar een bekend incident Kaars 49 staat voor 1949 1987/10/1~1987/10/7 verwijst naar de Nationale Dag

In werkelijkheid speculeerden veel netizens ook het volgende: Du Meixin = DMX = Grote ster Meixin = Taiwanese uitspraak van “bijgeloof” Lu Gongming = Taiwanese uitspraak van “weg naar het licht” De termen X-hartsgezelschap, X-hartgenootschap, X-hartsekte zijn heel gebruikelijk in Taiwan. Twee-cijferige getallen zoals 89 en 49 verwijzen in Taiwan meestal naar het jaar van de Republiek China, niet naar het Gregoriaanse kalenderjaar. Omdat het ritueel 7 dagen duurde, en 7 oktober 1987 de Midherfstfeestdag was, viel er die dag ook een penumbrale maansverduistering samen. Het feit dat families niet konden samenkomen tijdens het Midherfstfeest, wat duidt op een gebroken gezin, is een hint in het spel. Tegelijkertijd symboliseert een maansverduistering in religieuze culturen van oudsher groot onheil, waarbij demonen en monsters verschijnen. Het kiezen van deze dag als de laatste dag van het ritueel draagt ook bij aan de griezelige sfeer van het spel.

De zogenaamde beschuldigingen van China-belediging zijn dus puur overmatige speculatie.

Staat het bespotten van staatsleiders gelijk aan het bespotten van het hele land?

Nee, dat doet het niet. Elke dag zijn er mensen die Trump uitschelden. Buitenlanders bespotten Amerikanen, en Amerikanen bespotten zichzelf ook. Maar Amerikanen zouden dit nooit opvatten als een belediging van heel Amerika. Eén persoon zou geen symbool moeten zijn voor een heel land. Dit is ook een fenomeen dat in de opbouw van moderne democratieën koste wat kost vermeden moet worden. Echter, tijdens deze controverse zag ik een aanzienlijk deel van de mensen precies deze houding aannemen, en na het indrukken van de ‘trigger’ in een waanzinnige modus overgaan.

Het huidige klimaat van vrije meningsuiting wordt steeds beperkter, maar niemand had kunnen voorspellen dat de situatie zo ernstig zou worden. Drie dagen na de release stroomden de positieve recensies binnen. Toen onthulde iemand de zegel, waarna een heleboel mensen allerlei toespelingen begonnen te verzinnen, zich beledigd voelden en het vervolgens op nationaal niveau trokken, bewerend dat het spel China beledigde. Onmiddellijk begon een grootschalige ‘boycotcampagne’: mensen plaatsten vloekende berichten, spamden de commentaarsecties onder gerelateerde video’s met oproepen tot verwijdering, stroomden naar Steam om hun geld terug te vragen en gaven vervolgens slechte recensies. Uiteindelijk werd het spel binnen een halve dag op alle Chinese platforms verbannen.

Of misschien is de situatie nog niet zo extreem, maar is het de mate van zelfcensuur onder druk die zo ver is gegaan.

Mag kunst politiek zijn?

Altijd zijn er mensen die zeggen dat games/literatuur/films/muziek ‘puur’ moeten zijn en geen politiek mogen bevatten. Mijn excuses, maar kunst is nooit ver verwijderd geweest van politiek. Heel veel uitstekende kunstwerken zijn inhoudelijk nauw verbonden met politiek. Kunst zou de grootste vrijheid moeten hebben om zich volledig uit te drukken, inclusief het uiten van de menselijke natuur en politieke kritiek. Aan de ene kant beweren dat kunst niet over politiek mag gaan, terwijl aan de andere kant de politiek zich willekeurig bemoeit met kunst (censuur van films, boeken, games, etc.), is op zichzelf al een behoorlijk schizofrene daad. Kunst kan en moet over politiek gaan. De kritische benadering van kunst kan dieper doordringen dan gewone preken. Kunst zou moeten proberen met eigen kracht de opgelegde beperkingen te doorbreken.

Overige gedachten

Het discussieforum van ‘Devotion’ op Steam had net twee dagen van overspoelende berichten achter de rug, met duizenden hectische posts, en begon nu geleidelijk af te koelen. Uit de titels bleek duidelijk dat de meeste nieuwe posts nu rationele discussies waren. Mensen begonnen na te denken over de onderliggende oorzaken, en netizens van beide zijden van de Straat van Taiwan begonnen de verschillen in hun politieke standpunten te bespreken, enzovoort. Veel Taiwanezen gaven aan dat ze het bespotten van leiders niet als iets ernstigs beschouwen. Bijvoorbeeld, het uitschelden van Tsai Ing-wen door netizens of de media is daar doodnormaal, ze zijn er al lang aan gewend. Ze vonden het eerder grappig om te zien hoe mensen op het vasteland zo’n ophef maakten over zo’n klein incident.

En als je een spel niet leuk vindt, kun je persoonlijk je geld terugvragen en een slechte recensie geven; daar is absoluut niets mis mee. Maar je kunt niet iedereen gijzelen met je persoonlijke voorkeur en anderen verbieden het te spelen. Dit fenomeen van een collectieve, waanzinnige boycot en overmatig ‘spammen’, is dat normaal? Gaat het niet te ver? Als het niet normaal is, wat zit er dan achter deze waanzin?

Het is het systeem en het onderwijs dat we zouden moeten overdenken, dat is wat we beter zouden moeten doen.

Je zegt dat politiek ver van je af staat, en je houdt niet van politiek, dus je wilt er ook niet naar kijken. In werkelijkheid is politiek nauw verbonden met je leven. Je ontdekt dat een serie die je halverwege keek plotseling offline is gehaald, dat je favoriete BL-roman is verboden, dat je net geplaatste Weibo-bericht is verwijderd, dat het account van een blogger die je lang volgde plotseling is verdwenen, dat je bij het zoeken naar informatie de melding ‘niet weergegeven volgens relevante wet- en regelgeving’ ziet, dat je daad van burgerlijke moed je mogelijk een gevangenisstraf oplevert, dat de melkpoeder die je voor je kind kocht melamine bevat, dat de kleuterschool van je kind ‘drie kleuren’ kende, dat een zojuist toegediend vaccin al was verlopen, dat je ouders een heleboel gezondheidsproducten van Quanjian hebben gekocht, dat je in een financiële zwendel bent beland en nergens terechtkunt met klachten, dat je bij een poging tot petitie ontdekt dat je op een zwarte lijst bent gezet en beperkt bent in het reizen met hogesnelheidstreinen, dat de wereld die je ziet een puinhoop is, maar dat de televisie alleen vrede en lofzangen toont… Politiek is eigenlijk je dagelijks leven, je kunt niet zonder politiek. Politiek is niet alleen de overheid, maar ook het rechtssysteem, het toezichtssysteem en alle burgers. Je zou ook moeten beseffen dat de politieke opvoeding die we in de klas krijgen tekortschiet, zelfs verdraaid is. Die saaie passages die we uit ons hoofd moesten leren, verdienen het niet om politiek genoemd te worden. Het doel van dit fragment is om mensen duidelijk te maken dat ze politiek niet als een duivel moeten zien. Politiek staat heel dicht bij je, en wat we kunnen doen, is leren toezicht te houden en onze burgerrechten uit te oefenen. Want de mensen die later leiders worden in allerlei sectoren, kunnen je klasgenoten zijn. De manier om de omgeving te verbeteren is niet alleen door anderen te controleren, maar ook door zelf verantwoordelijkheid te nemen.

Dit zijn slechts enkele van mijn onvolgroeide gedachten. Als je iets te zeggen hebt, ben je welkom om rationeel te reageren, zowel met instemming als met afwijkende meningen.

Naschrift: Ik heb vier keer geprobeerd een screenshot van de tekst op WeChat Moments te plaatsen, maar het lukte niet. Zelfs nadat ik de woorden ‘Devotion’ had gecensureerd, bleef het onmogelijk, dus heb ik het maar opgegeven. Het is veel verfrissender om gewoon een bloglink te plaatsen.

Aanbevolen gerelateerde lectuur: De tweeledige ambiguïteit van de ‘Devotion’-controverse: de betekenis van speluitdrukking en het ‘beledigde’ subject (Lezersbrief van ‘The Initium’, VPN nodig om te lezen)