Mijn Wereldbeeld

Einstein had een boek met de titel ‘Mijn Wereldbeeld’. Het bevatte een verzameling van zijn brieven, artikelen en openbare toespraken, waaronder één tekst die dezelfde naam droeg als het boek. Ik voel de behoefte om ook mijn eigen ‘Mijn Wereldbeeld’ te schrijven.

Met dit stuk wil ik twee dingen bereiken. Allereerst wil ik mijn huidige gedachten ordenen. Ten tweede wil ik vastleggen wat voor mij van onschatbare waarde is. Het dient als een hulpmiddel voor zelfreflectie en zelfdiscipline, om mezelf in tijden van tegenspoed te herinneren welke diepgaande krachten mij vooruithelpen. Wat is mijn ‘weg’, mijn ‘dao’? Ik hoop hiermee mijn richting niet te verliezen en mijn moed en nieuwsgierigheid te blijven koesteren.

Hoewel ik nog relatief jong ben, heb ik gevoelsmatig al een extreem lange reis afgelegd op mentaal en emotioneel vlak. Ik heb hoge bergen beklommen en diepe zeeën overgestoken, de meest adembenemende landschappen op aarde gezien en onbewoonde gebieden verkend. Ik heb de vreugde van ontdekking geproefd, de diepe eenzaamheid van het universum ervaren, de pijn van een geteisterde ziel doorstaan, de wisselvalligheid van menselijke relaties gevoeld, en de warmte van een oprechte, hartverwarmende omhelzing gekend. Al lange tijd heb ik het gevoel dat er in mijn jonge lichaam meerdere zielen huizen. Eén daarvan is een wijze oudere, die de tand des tijds heeft doorstaan en veel levenservaring met zich meedraagt. Ik zie mezelf vaak als een kluizenaar in de stad, een soort moderne beoefenaar van de Tao.

Mocht een lezer er toevallig enige herkenning, aanmoediging of inspiratie uit putten, dan zou dat voor mij al prachtig zijn.

Politiek

Ik heb mezelf nooit geïdentificeerd met een specifiek land of volk. Ik zie mezelf als een wereldburger, of misschien zelfs als een buitenaards wezen. Ik voel me thuis bij de natuur, de hemel, de oceanen en het universum.

Sinds ik me kan herinneren, is eenzaamheid mijn constante metgezel geweest, maar ik heb me nooit eenzaam gevoeld. Ik voel me afstandelijk ten opzichte van menigten en groepen, heb nooit de drang gevoeld om me aan te passen, en heb geen interesse in welke grootschalige narratieven dan ook. Ik vermaak mezelf graag en ben er ook goed in. Ik geniet van de vreugde van ontdekking en vind plezier in alles wat er bestaat. Ik ben bedreven in het herkennen en leren van de sterke punten van anderen, of het nu mensen in mijn directe omgeving zijn, verre inspirerende figuren (‘vuurtorens’), of kleine lichtpuntjes uit de geschiedenisboeken; ik leer altijd enorm veel van diverse mensen.

Al van jongs af aan was ik me diep bewust van mijn geluk. Op een middag tijdens een les op de middelbare school schreef ik tientallen geluksmomenten op in mijn schrift en was ik er dankbaar voor. Mijn grootste geluk was echter dat ik geboren ben in een vredig tijdperk en een relatief vredige regio. Toch, als vrouw geboren in een afgelegen bergdorp, had ik niet veel bezittingen. De jaren voor de basisschool bracht ik door bij mijn grootouders, waar we leefden van zonsopgang tot zonsondergang. Hoewel ik niet veel had – en zelfs weinig in vergelijking met veel leeftijdsgenoten die ik kende – was ik van kinds af aan dankbaar voor alles wat ik bezat en voelde ik me er tevreden mee.

In de Analecten van Confucius las ik: “Met een bamboemandje rijst en een kalebas water in een armoedige steeg, waar anderen de ellende niet zouden kunnen verdragen, bleef [Yan Hui] zijn vreugde onveranderd.” Ik herken mezelf hierin.

Ik pleit voor de vrije ontwikkeling van de mens en verzet me tegen elke macht die legitieme vrijheden van mensen beperkt. Ik sta achter de vrijheid van meningsuiting en ben tegen totalitarisme en dictatuur. Mensen hebben het recht hun politieke standpunten te uiten en het recht om vrij te zijn van angst.

Naar mijn mening is de kerntaak van de overheid om binnen het kader van een democratische grondwet de rechten van burgers te waarborgen. Ze moet belastinggelden verantwoord besteden onder toezicht van de burgers en het welzijn van de samenleving bevorderen. Ik verlang ernaar te leven in een samenleving waar iedereen in vrede kan leven en werken, waar ouderen verzorgd worden en jongeren ondersteuning vinden. Natuurlijk bestaat er in de werkelijkheid geen utopie; het gaat erom op alle vlakken een zo goed mogelijk evenwicht te bereiken. De basis van dit evenwicht is uiteraard een democratisch systeem, omdat het zichzelf voortdurend kan corrigeren en verbeteren. Een dictatuur daarentegen mist effectieve en duurzame mechanismen voor zelfcorrectie, een krachtig toezichtssysteem en een echte scheiding der machten. Zelfs wanneer het de levens, eigendommen, veiligheid en vrijheden van burgers voortdurend uitholt, ontbreekt een zelfregulerend en remmend mechanisme. Dit vormt een potentieel groot veiligheidsrisico. Te veel macht in handen van de overheid is geen goede zaak.

Ik steun de volledige afschaffing van de doodstraf niet, maar ben er wel fel op tegen dat deze wordt misbruikt. Over het algemeen blijf ik hierin neutraal. Hoewel ik geloof dat het recht op leven een fundamenteel mensenrecht is – en dat niemand, inclusief de overheid, het leven van een ander mag ontnemen – ben ik, gezien de historische daden van sommige uiterst kwaadaardige antisociale criminelen, van mening dat belastingbetalers het recht hebben om te beslissen geen grote hoeveelheden belastinggeld te verspillen aan de verzorging van dergelijke personen. Mocht zo iemand ooit ontsnappen, dan zou dit immers enorme schade toebrengen aan de levens en eigendommen van burgers. De doodstraf moet echter strikt beperkt blijven en mag niet worden misbruikt. Behoudens in extreem kwaadaardige gevallen met een zeer breed bereik aan schade, mag het leven van een crimineel in andere omstandigheden niet zomaar worden ontnomen.

Ik steun de legalisering van euthanasie, maar wel onder strikte voorwaarden. Mocht ik bijvoorbeeld ongeneeslijk ziek worden, dan zou ik graag een waardige en zelfgekozen manier hebben om deze wereld te verlaten, in plaats van eindeloos op een ziekbed te moeten lijden. Een land of regio moet de legalisering van euthanasie echter met grote voorzichtigheid invoeren, rekening houdend met de lokale maatschappelijke ontwikkeling, de burgerlijke moraal en het opleidingsniveau. Euthanasie mag onder geen beding misbruikt worden.

Ik steun de legalisering van het homohuwelijk. Hoewel ik het huwelijk persoonlijk als een enigszins achterhaald instituut beschouw, vind ik dat seksuele minderheden dezelfde rechten moeten hebben als de meerderheid van de wereldbevolking het recht heeft om te trouwen. Bovendien biedt een huwelijkscontract, naast maatschappelijk erkende genegenheid, partners het recht om te tekenen voor belangrijke operaties en zorgt het huwelijksrecht voor bescherming en verdeling van eigendommen. Dit bespaart de noodzaak om extra advocaten in te schakelen voor tijdrovende en ingewikkelde procedures. Althans, op dit moment lijkt het nog steeds een handige, snelle en relatief voordelige optie.

Ik ben tegen de legalisering van sekswerk en tegen de handel in organen. Ik ben me ervan bewust dat sekswerk niet zal verdwijnen, ongeacht mijn standpunt, want zo zit de mens nu eenmaal in elkaar. Maar ik blijf tegen de legalisering van sekswerk; dat is mijn standpunt. Enerzijds brengt sekswerk onmetelijke fysieke en psychische schade toe aan de betrokkenen. De legalisering ervan zou de gerelateerde grijze en zwarte markten verder aanwakkeren en mensenhandel verergeren. Deze feiten zijn al zichtbaar in landen waar sekswerk momenteel legaal is. Anderzijds, wanneer seks legaal met geld gekocht kan worden, zal dit de objectivering van mensen bevorderen, de ziel van sommigen schaden en leiden tot het najagen van puur dierlijke verlangens, waardoor het zoeken naar en opbouwen van gelijkwaardige en liefdevolle relaties wordt opgegeven. Dit is een weg zonder terugkeer.

Ik ben tegen oorlog en elke vorm van oorlogshitserij, en tegen oorlogen die onder welke naam dan ook proactief worden gestart. Oorlog is buitengewoon wreed, ver buiten de menselijke verbeelding, terwijl vrede van onschatbare waarde is. Mensen die in vredestijd leven, vergeten dit vaak, waardoor de geschiedenis zich keer op keer herhaalt. Ik geloof dat het indelen van mensen in verschillende klassen, om welke reden dan ook, het begin is van veel grote misdaden, waaronder oorlog, genocide en etnische zuivering. Ik beschouw het ‘opschonen’ van de zogenaamde ‘laagopgeleide bevolking’ als een misdaad.

Na het lezen van ‘De Onzichtbare Vrouw’ (Invisible Women), toonden de talrijke feiten in het boek de schokkende realiteit van verwaarloosde en ongelijke behandeling van vrouwenrechten in verschillende delen van de wereld. Dit deed me beseffen dat de positie van vrouwen in de echte wereld veel ernstiger is dan ik eerder had gedacht. Ik hoop dat dit alles me op mijn levenspad voortdurend zal herinneren aan mijn vermogen om hier, binnen mijn mogelijkheden, iets aan te doen.

Ik geloof dat de mens behoefte heeft aan een geloof, of dat nu een religieus geloof is, of een geloof in waarheid, goedheid en schoonheid, in rechtvaardigheid, of in de waarheid zelf. Mensen zonder geloof laten zich gemakkelijk meevoeren door de stroom en worden als het ware ‘levende doden’. Geloof stelt mensen in staat om, zelfs in tijden van verwarring, hun richting te hervinden. Hoe donker de omgeving ook is, het licht van het geloof zal door de duisternis en de somberheid heen dringen, ons verlichten en ons vooruit helpen.

Tegen elke vorm van statusladder

Veel mensen laten zich bij de keuze van een school leiden door een ‘school-statusladder’, bij de keuze van een studierichting door een ‘vakgebied-statusladder’, en bij de keuze van een beroep door een ‘carrière-statusladder’. Wat iemands persoonlijkheid is, wat diens interesses en passies zijn, wat diens waarden zijn – dat lijkt hierdoor volledig irrelevant te worden. Het leven van zo iemand lijkt vanaf de geboorte al in een vast sjabloon geperst, en elke dag daarna is niets meer dan het opvoeren van een eendimensionaal, voorgeprogrammeerd script.

Van oudsher hebben Chinezen een zeer utilitaristisch doel gehad met studeren; de leuzen waren allemaal gericht op het vergaren van roem en rijkdom, of op het bijdragen aan de opkomst van het land, in plaats van het bevredigen van nieuwsgierigheid. De ambities van veel mensen zijn eveneens gesjabloneerd: huis, auto, partner, kinderen, en een eindeloze drang tot vergelijking.

Ik verlang niet naar zo’n eendimensionaal, voorgeprogrammeerd leven. Ik wil graag anders zijn, en ik ben niet bang om dat ook te zijn.

Ik verzet me tegen elke vorm van neerbuigendheid, waaronder — maar niet beperkt tot — allerlei ‘statusladders’, arrogante houdingen van superioriteit, en beschuldigingen of morele chantage vanuit een zogenaamd moreel hoogstaand standpunt. Wees tolerant tegenover anderen en streng voor jezelf; moraliteit dient voor zelfbeheersing, niet om eisen te stellen aan anderen.

Kleine disclaimer: Alles wat ik hier zeg, is in de eerste plaats bedoeld voor mijn eigen zelfdiscipline. Ik kan empathie en begrip tonen voor mensen en hun gedrag in diverse omstandigheden, maar ik hoef het niet per se te waarderen. Niet waarderen betekent overigens niet bekritiseren; het is simpelweg een kwestie van smaak, zo eenvoudig is het.

Ik houd er niet van om naar anderen op te kijken of op anderen neer te kijken, en ik houd er evenmin van om op mij te worden neergekeken of naar mij te worden opgekeken. Ik streef naar absolute persoonlijke gelijkheid, ongeacht ras, leeftijd, geslacht, seksuele geaardheid, en ga zo maar door. Ik respecteer iedereen en beschouw iedereen als een gelijkwaardig individu, net als ikzelf. Dit vereist geen voorwaarden; men hoeft mijn respect niet te ‘verdienen’. Het is mijn standaardinstelling. Maar als iemand iets doet wat ik ten zeerste afkeur, dan zal diegene waarschijnlijk mijn respect verliezen. De persoonlijkheid blijft weliswaar gelijkwaardig, maar ik zal die persoon simpelweg niet aardig vinden en zal zeker geen contact zoeken of een relatie opbouwen.

De commentaarfunctie op sociale media geeft veel mensen met een nog onvolgroeide ontwikkeling de illusie dat het gelijkstaat aan ‘een recensie achterlaten na het doen van een aankoop’. Alsof je, omdat je iets hebt gekocht, daarover kunt schrijven, of omdat je een stukje informatie bent tegengekomen, je iemand vanuit elke hoek en op elke manier mag beoordelen. De essentie van ‘comments’ (reacties) zou een middel voor communicatie en uitwisseling moeten zijn, en niet voor ‘reviews’ (recensies) om voorkeuren of afkeuren uit te drukken.

Vrijheid en Geluk

Voor mij is het nemen van belangrijke beslissingen geen moeilijke kwestie die veel wikken en wegen vereist. Vrijheid is voor mij het allerbelangrijkste, gevolgd door het geluk dat met vrijheid gepaard gaat, en het plezier van ontdekking en exploratie. Ik kan veel tijd besteden aan nadenken en het opbouwen van mijn eigen waardesysteem. Vervolgens neem ik in korte tijd een besluit, om het daarna langdurig uit te voeren. Dit komt doordat ik weet wat de belangrijkste principes voor mij zijn.

Ik kies ervoor om de meeste energie te steken in mezelf, in plaats van in anderen. Ik kies ervoor om mijn energie te richten op denken en handelen, in plaats van op besluiteloosheid. Alleen kritiek leveren is gemakkelijk (ook kritiek vanuit een moreel hoog standpunt); het is slechts zelfgenoegzaam typen. Maar het is pas echt moeilijk om de écht lastige dingen te doen, zoals jezelf uitdagen en verwezenlijken, iets buitengewoons creëren, of je invloed uitbreiden en een liefdadigheidsstichting oprichten om tastbare hulp te bieden aan mensen. En ik zal ongetwijfeld die moeilijke wegen kiezen.

Ik zal ervoor kiezen om onvrije omgevingen te verlaten en relaties die me een onvrij en ongemakkelijk gevoel geven. Voor mij zijn vrijheid en geluk onlosmakelijk met elkaar verbonden; ze vullen elkaar aan en kunnen niet zonder elkaar bestaan. Voor mij is geluk zonder vrijheid geen echt geluk, en vrijheid zonder geluk bestaat simpelweg niet.

Vrijheid omvat de vrijheid van denken, maar ook economische onafhankelijkheid en persoonlijke vrijheid. Het is de vrijheid om nee te zeggen tegen alles wat je niet wilt doen.

Emotioneel ben ik vrijer dan ik in het verleden was. Vroeger verzette ik me tegen verdriet en zag ik het als een teken van zwakte. Na diverse emotionele pieken en dalen te hebben doorstaan, langdurig in een depressie te zijn geraakt en zelfs de afgrond te hebben bereikt, besef ik nu ten diepste hoe belangrijk het is om emoties vrijelijk te laten stromen. Of het nu blijdschap of verdriet is, je moet je ware gevoelens erkennen. Ontkenning zal de geleden schade niet doen verdwijnen, en de moed hebben om te erkennen is op zich al een vorm van moed. Pas na erkenning ontstaat de mogelijkheid dat de wonden kunnen genezen.

Voor een individu is het zinloos om alleen de lengte van het leven te verlengen, want voor iedereen is de levenskwaliteit in de laatste fase van het leven (variërend van enkele jaren tot tientallen jaren) doorgaans vrij slecht. In plaats van enkel de levensduur te verlengen, zouden we vooral moeten nadenken over hoe we de kwaliteit van leven kunnen verhogen.

Een vrolijke sfeer is werkelijk heel aanstekelijk; niet zomaar een oppervlakkige blijdschap, maar een gevoel vol vitaliteit en levenskracht. Ik denk dat ik soms ook in zo’n optimistische staat verkeer wanneer ik met mensen omga. Geluk is tevens de kunst van het leven; als je schoonheid kunt ontdekken in de alledaagse routine, vol nieuwsgierigheid bent, een beetje humor bezit, schoonheid waardeert en oprecht bent, dan ben je ook een kleine kunstenaar.

Leven en Geluk, de Betekenis van Doorzettingsvermogen

Na het lezen van talloze biografieën van beroemdheden en verhalen van succesvolle en getalenteerde mensen, besefte ik ten diepste het belang van historische ontwikkelingen, geluk en talent voor individueel succes. Maar vanuit een individueel perspectief overtreft de mate van inspanning van de mensen in die verhalen van grote persoonlijkheden ver die van gewone mensen en hun leeftijdsgenoten. Ja, er zijn talloze mensen die meer geluk hebben, talentvoller zijn én harder werken dan jij. Als je op dit pad blijft voortgaan, zul je zulke mensen onvermijdelijk tegenkomen.

Vanuit mijn eigen individuele, subjectieve perspectief kan ik mijn eigen tijd en acties beheersen. Ik kan mezelf controleren en veranderen. De geschiedenis volgt haar eigen beloop, en ik heb mijn eigen subjectieve initiatief. Ik benadruk nogmaals dat dit een gedachte van zelfdiscipline is. Ik zal anderen er niet van beschuldigen dat ze niet hard genoeg werken (dat zou indruisen tegen het eerder genoemde principe van gelijkheid), maar ik eis van mezelf dat ik de prestaties van anderen niet simpelweg toeschrijf aan ‘geluk’. Hoewel dit voor de meeste mensen een zeer effectieve psychologische placebo is, moet je hier niet bij blijven stilstaan; je moet verder kijken dan dat. Als ik hier blijf hangen, zal ik immers nooit vooruitgaan.

Geluk is een hefboom, maar belangrijker dan geluk is het vermogen om het te herkennen en te grijpen. Immers, 0 maal 10.000 is nog steeds 0. Ik moet me enorm inspannen om zo’n hefboom voor mezelf te creëren, zodat geluk actief naar mij toe komt. Het vasthouden van die hefboom is de sleutel tot het beheersen van mijn eigen lot; het is geen passieve acceptatie, maar actieve verandering.

Als de slagingskans van een bepaalde onderneming 10% bedraagt, en aangenomen dat de uitvoering ervan geen noemenswaardige kosten met zich meebrengt, dan is de kans om minstens één keer succesvol te zijn bij 10 opeenvolgende pogingen 65,13%. Bij 20 opeenvolgende pogingen stijgt dit naar 87,84%, en bij 38 opeenvolgende pogingen kan de kans op minstens één succes zelfs 98% bereiken. Bovendien zijn mensen uitzonderlijk goed in het leren en groeien van fouten en mislukkingen. Door eerdere fouten te absorberen en dan een volgende poging te wagen, zul je merken dat je verbazingwekkend snel groeit. De slagingskans zal met elke ervaring toenemen, waardoor het daadwerkelijke aantal pogingen dat nodig is om een succespercentage van 98% te bereiken, veel lager zal zijn dan de aanvankelijke schatting.

Dit is de betekenis van doorzettingsvermogen, en ook van het je niet laten verslaan door onbekende moeilijkheden. Bovendien zijn de kosten van herhaalde pogingen voor veel zaken in de wereld erg gering. De sleutel is om echte kansen te ontdekken en er actief naar op zoek te gaan, om vervolgens continu te blijven proberen en verifiëren.

Het leven is een spel voor de dapperen; alleen door je uiterste best te doen, kun je alles bereiken.

Risicobeheer

Risicobeheer is niet alleen een concept uit de beleggingswereld. Als je een goed leven wilt leiden, zou risicobeheer de hoogste prioriteit moeten krijgen. Fouten maken is niet erg; het is onvermijdelijk dat mensen fouten maken. Maar door een goed cognitief en uitvoerend systeem op te bouwen, moet de mogelijkheid worden uitgesloten dat je leven volledig ontspoort en je nooit meer opkrabbelt. Zwarte zwaan-gebeurtenissen zullen ongetwijfeld plaatsvinden, en de kans dat ze zich voordoen is veel groter dan men denkt. Een ‘eens in de honderd jaar’ gebeurtenis doet zich niet slechts één keer per eeuw voor, maar heeft elk jaar een kans van 1% om plaats te vinden.

Naarmate mijn inzicht toenam, realiseerde ik me geleidelijk dat veel dingen die ik altijd heb gedaan, in feite al onder risicobeheer vielen. Omdat ik altijd vrijheid heb nagestreefd, terwijl vrijheid en risicobeheer in werkelijkheid vergelijkbare concepten zijn. Laag risico met hoge opbrengsten is een vorm van vrijheid; lage kosten met hoge beloning is vrijheid; laag risico, lage faalkosten en hoge tolerantie is vrijheid. Een goede mentaliteit betekent een hoge tolerantie voor jezelf en anderen, wat neerkomt op emotionele vrijheid. De vrijheid om te doen wat je wilt, en de vrijheid om niet te doen wat je niet wilt.

Eerder werd al genoemd dat volharding zinvol is vanuit een probabilistisch oogpunt, maar gokken is daarop een uitzondering. Neem bijvoorbeeld het kopen van een loterijticket: de kans om te winnen bij één poging is veel kleiner dan 1%, en de winkans neemt niet toe met ervaring. Het is een spel met een negatieve verwachtingswaarde; speel je vaak genoeg, dan is faillissement onvermijdelijk.

Het goed beheren van persoonlijke risico’s, familierisico’s en de risico’s voor toekomstige generaties, is in feite ook een uiting van liefde. Het beheren van de risico’s van familieleden betekent niet dat je ze in een kas laat leven, maar dat je systematische preventie toepast. Denk aan regelmatige gezondheidscontroles, frequente communicatie in het dagelijks leven, risicobeheer en een redelijke verdeling van bezittingen. Problemen moeten tijdig en zo vroeg mogelijk worden ontdekt, in plaats van te wachten tot het te laat is om spijt te hebben.

Over intieme relaties en ware liefde

Moderne mensen overschatten waarschijnlijk de waarde van liefde, terwijl ze tegelijkertijd de kracht en het helende effect onderschatten dat ware liefde kan bieden.

Ik geloof dat de volgorde van de kracht, het helende effect en het geluk die verschillende relatiestatussen kunnen bieden, als volgt is:

Uitzonderlijk goede liefde > Zelfvoorzienende single staat >> Gemiddelde intieme relatie >> Slechte intieme relatie

Ik kan liefde geen exacte definitie geven, maar ik weet wel zeker dat ware liefde geen sjabloon of truc is, geen lijst van tientallen punten die je kunt afvinken, en dat het voldoen aan zo’n lijst nog geen ware liefde garandeert. Ware liefde zou zoiets moeten zijn dat je, voordat je het werkelijk ervaart, je totaal niet kunt voorstellen hoe het eruitziet of welke vorm het heeft, en je je evenmin kunt voorstellen welke ervaring het je zal brengen. Pas wanneer je het tegenkomt, weet je dat het iets buitengewoons is. Maar zelfs nadat je alle woordenboeken en boeken hebt doorgespit, en alle interviews over gerelateerde onderwerpen hebt geraadpleegd, kun je je ervaring niet goed beschrijven. Je kunt het slechts met enige aarzeling tijdelijk definiëren als ‘liefde’. Naarmate de tijd verstrijkt, verandert je onzekerheid over deze definitie geleidelijk in overtuiging, en uiteindelijk in een diepe zekerheid.

Goede liefde zou niet alleen je emoties moeten beroeren, maar ook een uitstekend mentaal kalmeringsmiddel moeten zijn. Daarom houd ik waarschijnlijk ook erg van lezen, nadenken, onderzoek doen, schilderen en fotograferen.

Hoewel een ‘Open Relationship’ interessant klinkt, verlang ik het meest naar een één-op-één langdurige relatie. Zo’n relatie waarin je, na vele jaren samenzijn, nog steeds sterretjes in je ogen ziet wanneer je naar de ander kijkt, en onvermijdelijk glimlacht wanneer je over diegene praat. Hoewel je misschien niet de meest uitmuntende bent in wereldse zin, ben je zeker een bijzonder goed mens, en in mijn ogen de meest speciale aanwezigheid. Er zijn zoveel sterren aan de hemel, maar mijn hart is slechts aan één gewijd.

Daarbij geloof ik dat slechts een zeer klein aantal mensen met een uitzonderlijk hoog intellectueel en emotioneel niveau in staat is om tegelijkertijd van veel mensen te houden en zich gemakkelijk in relaties te bewegen. Zowel een ‘Open Relationship’ als polyamorie zijn extreem moeilijke zaken. Alle andere mensen zullen hoogstwaarschijnlijk onder zo’n voorwendsel daten en misbruik maken van anderen. Als men halverwege een huwelijk een open relatie voorstelt, is er waarschijnlijk al sprake van ontrouw.

Het meest kostbare in deze wereld is niets anders dan een oprecht hart. En van een oprecht hart is het meest zeldzame een kinderlijk onschuldige ziel die de ziel van anderen kan doorgronden.

Waarom ware liefde zo zeldzaam is, komt voor een groot deel doordat een oprecht hart moeilijk te vinden is. Eerst moet er waarachtigheid zijn, en daarnaast liefde. Sommigen bezitten alleen waarachtigheid maar geen liefde; anderen hebben wel liefde, maar zijn niet waarachtig genoeg. Pas wanneer beide in één zijn verenigd, kan de staat van ware liefde worden bereikt. Je moet waarachtig zijn, en ook lieflijk, dus ben je ‘echt lief’.

Wat ik het meest bewonder

Ik kan niet worden aangetrokken door mensen met een onvoldoende sterke innerlijke kracht. Ik bewonder persoonlijkheden met een robuuste innerlijke kern, die een veerkrachtige levenslust bezitten, een goed esthetisch gevoel hebben, niet arrogant of onzeker zijn, uitmuntend zijn maar niet graag hun superioriteit tonen, vriendelijk en niet-agressief zijn. Bovendien hebben ze enkele bijzondere, ongewone eigenschappen: een onvermoeibare nieuwsgierigheid, een indrukwekkende visie, en zetten ze zich met toewijding in voor hun passie.

En een ander zeer belangrijk punt is eerlijkheid tegenover jezelf en anderen.

Wat ik het meest bewonder, is de ‘ideale ik’. Ik schat in dat ik 85% hiervan kan waarmaken, wat tevens een teken is dat ik werkelijk van mezelf houd. Het maakt me niet uit of anderen me beoordelen of hoe ze dat doen; het zal mijn positie in mijn eigen innerlijke wereld niet doen wankelen. Ongeacht de juistheid van een specifieke kwestie, kan dit worden gezien als het fundament van persoonlijk zelfvertrouwen. Alle andere manieren van handelen en stijlen zijn hierop gebouwd.

Een mens ziet alleen wat hij wil zien, en niet de werkelijke wereld; iedereen wordt beïnvloed door zijn eigen vooroordelen.

Maar ik wil slechts een liefdevol persoon zijn, want een liefdevol persoon ziet ook een liefdevolle wereld.

De menselijke kwaliteiten die ik het meest koester: moed, vriendelijkheid en oprechtheid.

Ik denk dat een belangrijk teken van persoonlijke groei is of men het bestaan van de ander werkelijk kan erkennen. Dat je erkent dat je niet het centrum van de wereld bent, dat niemand de plicht heeft om altijd en overal aan jouw behoeften te voldoen, en dat niemand de plicht heeft om je aardig te vinden of te waarderen. Ik zorg voor de mensen om me heen, niet met het doel om hun genegenheid te winnen, maar omdat ze belangrijk voor me zijn. Ik geef erom of ze zorgen hebben en hoop dat ze gelukkig kunnen zijn.

Ik leer en groei om een betere, uitmuntendere versie van mezelf te worden, niet primair om waardering en erkenning van anderen te krijgen, maar omdat leren en groeien eenvoudigweg gelukkig maakt. Zelfs als iemand nog zo uitmuntend, krachtig en met weinig gebreken is, hebben anderen het recht om diegene niet aardig te vinden. Anders zou er een vorm van passieve controle ontstaan. Het is essentieel om het bestaan van de ander te erkennen: iedereen is gelijkwaardig en heeft zijn eigen behoeften. Iedereen moet deze fase van groei doormaken, en dan zullen veel zorgen weggenomen worden.

Waarden zijn een Esthetische Standaard

Esthetische overeenstemming is belangrijker dan overeenstemming in hobby’s, en onderscheidt mensen beter. Mensen groeperen zich op basis van esthetiek. In brede zin omvat esthetiek eigenlijk niet alleen de mening over ‘of een concreet werk mooi is’, maar ook je opvattingen over abstracte zaken, je waarden, enzovoort. Dit komt tot uiting in de mate waarin je deze standpunten onderschrijft.

Vergeleken met overeenstemming in de ‘drie perspectieven’ (wereldbeeld, levenswaarden en waarden), is esthetische overeenstemming een abstracter, hoger niveau. Iemand heeft misschien nog geen kennis van iets specifieks, maar als diegene al een eigen esthetische standaard bezit, zal bij de eerste kennismaking met dat iets een eigen waardeoordeel worden gevormd. Mensen met esthetische overeenstemming zullen in vergelijkbare waardeoordelen tot vrijwel identieke resultaten komen.

Overeenstemming in interesses betekent echter niet noodzakelijk vriendschap, omdat er veel conflicterende zaken kunnen zijn, waardoor men vroeg of laat uit elkaar zal gaan. Bij esthetische overeenstemming, als A iets moois deelt met B, kan B ook tot op zekere hoogte de schoonheid van dat ding ervaren en begrijpen, zonder dat er dezelfde interesse hoeft te ontstaan. Ze zijn in feite al samengekomen op een kruispunt en bewandelen hetzelfde pad.

De schrijfstijl van een persoon kan ook esthetiek weerspiegelen. Sommigen schrijven poëtisch en beeldend, en drukken zich oprecht en charmant uit, terwijl anderen een vulgaire taal gebruiken die je doet twijfelen of het wel menselijke taal is. Als de expressiestijl online (anoniem) en offline relatief consistent is, kan dit worden beschouwd als ‘kennis en handelen in één’, en is die persoon relatief betrouwbaar. Als iemands online anonieme taal en gedrag vulgair en onuitstaanbaar zijn, ongeacht de offline status van die persoon, dan wil je daarvan alleen maar afstand nemen.

Naar mijn mening is de belangrijkste eigenschap die een uitstekende maker zou moeten bezitten, een buitengewoon waarnemingsvermogen en een hart dat in staat is waarheid, goedheid en schoonheid te ontdekken. Andere zaken, zoals de drang tot expressie, creativiteit of esthetiek, zijn geen metafysica, maar vaardigheden die geleerd en geoefend kunnen worden. Het eerste kan echter niet met enkel inspanning worden bereikt. Als je denkt dat creatie metafysica is, komt dat alleen omdat je niet diepgaand begrijpt wat het scheppingsproces inhoudt.

Ik beschouw mijn leven als een reis op zoek naar schoonheid: naar prachtige ultieme theorieën, mooie persoonlijkheden, schitterende landschappen, heerlijk eten… naar de schoonheid die schuilt in het moment en de eeuwigheid, het alledaagse en het grootse, de realiteit en de illusie, het goede en het kwade, overgave en verzet. Als ik die schoonheid tijdelijk niet vind, dan boetseer ik mezelf en creëer ik mijn eigen werken. Ik ben een waarnemer, een bewonderaar, en tevens een schepper.

Later las ik toevallig dat Zhu Guangqian ook iets soortgelijks had geschreven:

Het leven zelf is van nature een bredere vorm van kunst. De levensgeschiedenis van elk individu is zijn of haar eigen kunstwerk. Zo’n werk kan kunstzinnig zijn of niet, net zoals een ruwe steen: de één kan er een groots standbeeld uit houwen, terwijl een ander er niets mee kan. Het verschil ligt geheel in aanleg en cultivatie. Wie het leven begrijpt, is een kunstenaar; diens leven is een kunstwerk. — Zhu Guangqian, “Over Schoonheid”

Ik ben een boom

De staat van ‘nutteloosheid’ is de meest vrije. Ik vraag niets van niemand, en er wordt ook niets van mij gevraagd. Ik houd enorm van Zhuangzi’s “Vrij en Ongebonden Wandelen”. Ik heb altijd gezegd dat ik een boom wilde zijn, en dan bedoelde ik precies zo’n boom: een nutteloze boom, een vrije en ongedwongen boom, een boom die naar eigen wil vrij groeit en door niemand wordt gestoord.

“Nu heb je een grote boom en vrees je voor zijn nutteloosheid. Waarom plant je hem dan niet in een land van niets, in een uitgestrekte wildernis? Dwaal onbekommerd aan zijn zijde, rust vrij en ongedwongen onder zijn takken. Niet geveld door een bijl, ongedeerd door andere dingen, nergens bruikbaar – waar is dan de noodzaak van leed?”

Natuurlijk voel ik me op fysiek niveau ook verwant aan planten; op zonnige dagen is mijn humeur stralend, en zonder zonlicht word ik gemakkelijk melancholisch.

Ik houd ook erg veel van zo’n cipres, zoals beschreven in Walden:

In ‘De Rozentuin’ van de oude Perzische dichter Saadi las ik: “Zij vroegen een wijze man: ‘De Allerhoogste God heeft vele beroemde bomen geschapen; ze zijn allemaal hoog en weelderig, maar alleen de cipres, die nooit vrucht draagt, wordt de ‘Boom van Vrijheid’ genoemd. Wat is het geheim hierachter?’

De wijze antwoordde: ‘Elke boom heeft zijn eigen, vaste seizoen van bloei en vrucht. Gedurende die tijd is hij dichtbebladerd en vol pracht, waarna hij verdort en verwelkt. De cipres kent geen van deze twee staten; hij is altijd groen en weelderig, en dit is precies het kenmerk van de vrije mens, of van hen die niet gebonden zijn door religie. Laat je hart niet vasthouden aan datgene wat vluchtig en veranderlijk is; want zelfs als het geslacht van de kalief uitsterft, zal de Tigris nog steeds door Bagdad stromen. Als je rijkdom hebt, wees dan genereus als een dadelpalm; als je geen overvloed hebt om weg te geven, wees dan als een cipres: een vrij mens.’” — “Walden”

Mijn Wereldbeeld

Ter afsluiting wil ik nogmaals terugkomen op de titel. Einstein schreef in ‘Mijn Wereldbeeld’:

Altijd al heeft het streven naar waarheid, goedheid en schoonheid mijn pad verlicht, me voortdurend moed gegeven en me in staat gesteld het leven met vreugde tegemoet te treden. Zonder vriendschappen met gelijkgestemden, en zonder focus op het verkennen van de objectieve wereld – die in de kunst en wetenschap altijd onbereikbaar blijft – zou het leven voor mij zinloos zijn. Vanaf mijn kindertijd heb ik de vulgaire doelen die mensen nastreven – zoals bezit, uiterlijk succes en luxueuze genoegens – altijd met minachting bekeken.

Ook ik ben bereid dit als mijn leidraad te beschouwen.

In tijden van tegenspoed, zorg voor jezelf; in tijden van voorspoed, zorg voor de wereld.

Ik weet dat ik mijn ‘wereldbeeld’ niet volledig en tot in detail kan uitdrukken. Misschien zal ik in de toekomst nog aanpassingen doen, maar het grote kader dat nu wordt gepresenteerd, zal niet veranderen. Dit zal ook mijn spirituele basis zijn, die mijn pad verlicht. Ik weet dat met deze gedachten als mijn metgezellen, ongeacht of ik reisgenoten heb of niet, ik me nooit echt eenzaam zal voelen.

Naschrift

Tijdens het schrijven van dit artikel waarschuwde mijn horloge meerdere malen voor een abnormaal hoge hartslag. Zo ben ik nu eenmaal; wanneer ik ergens volledig in verdiept ben, vergeet ik mezelf helemaal, vergeet ik tijd en plaats. Op de middag van Eerste Kerstdag, aan een zonovergoten tafel, schreef ik deze tekst. Ik schreef van het ochtendgloren tot de schemering; de zon zakte weg achter de berg Fuji, de avond viel in en de binnenverlichting van grote woonwijken verscheen geleidelijk. Terwijl de lucht steeds donkerder werd, bleef de vlam in mijn hart gestaag branden, een vastberaden, zacht en niet-verblindend licht uitstralend.